امام حسن المجتبی (ع) ya hasan

خر چنگ

استاد سید علی اصغر موسوی — Sat, 12 May 2012 10:03:47 GMT

خر چنگ‌وار به : هتاکان حریم ولایت (لعنت الله علیهم اجمعین)

می خزی با سرگرانی، سنگ وار

هر چه رنگین تر شدی، نیرنگ وار

راست از چپ، راه رفتی کوچه را

چپ به چپ، چپ چپ گشودی، منگ وار!

بس که خَم پیش تماشا مانده ای

خودنما، و خودستا، آژنگ وار!

کس نمی بیند، نشان چیستی

چرک زخمی، داغ سنگی، ننگ وار

سرنخواهی شد، که دُم هستی مدام

هر چه می‌بندی به خود، آونگ وار !

بس که زیر چتر منت رفته ای

آدمک‌های زبون را، تنگ وار -

می گدازندت، نمی دانی که چیست؟

رنگ تقدیرت در آخر زنگ وار؟!

تا کجا گم می‌شوی از اصل خود؟

دور خواهی شد ز خود، فرسنگ وار !

کم بمان در سایه‌ی دجال ها

ای خرک ! چرخی بزن خرچنگ وار

زوزه را بس کن درون " فیس بوک"

وقت "فحل " ات می رسد الدنگ وار

......

استاد سید علی اصغر موسوی

قم – 23 /2 / 1391

(بدون عنوان)

استاد سید علی اصغر موسوی — Fri, 09 Mar 2012 02:23:15 GMT

مکاتب سماحه آیه الله السید کمال الحیدری

المُقدَّم: بسم الله الرحمن الرحیم، الحمد لله رب العالمین، والصلاة والسلام على رسول الله الأمین محمد وآله الطیبین الطاهرین وأصحابه المنتجبین. تحیة طیبة لکم مشاهدینا الکرام مشاهدی قناة الکوثر الفضائیة، السلام علیکم ورحمة الله تعالى وبرکاته، هذا موعدکم مع حلقة جدیدة من برنامج الأطروحة المهدویة، عنوان حلقة هذا الأسبوع (حدیث الثقلین سنده ودلالته، القسم الثانی والأربعون) أرحب باسمکم بضیفنا الکریم سماحة آیة الله السید کمال الحیدری، مرحباً بکم سماحة السید.

سماحة السید کمال الحیدری: أهلاً ومرحباً بکم.

المُقدَّم: فی البدء هل هناک من تمهید قبل الدخول فی موضوع هذه الحلقة.

سماحة السید کمال الحیدری: أعوذ بالله السمیع العلیم من الشیطان الرجیم، بسم الله الرحمن الرحیم، وبه نستعین والصلاة والسلام على محمد وآله الطیبین الطاهرین.

فی الواقع أن الذی استوقفنی لأن أقف قلیلاً عند هذین الکتابین المعروفین بصحیح البخاری وصحیح مسلم هی تلک القدسیة التی أطفوها على هذین الکتابین وخصوصاً فیما یتعلق بصحیح البخاری وبکتاب البخاری، لیس خافیاً على المشاهد الکریم أنهم سمعوا کثیراً أن هذا الکتاب هو أجل کتاب کتب فی الإسلام ولیس خافیاً على أحد أنهم قالوا فی صحیح البخاری أنه أفضل ما کتب ولیس خافیاً أنه هو أفضل ما کتب بعد کتاب الله سبحانه وتعالى.

طبعاً هذه العبارات التی أشرت إلیها لا یتبادر إلى الذهن أنی أنا اخترعتها من عندی، هذا أمامکم کتاب (الجامع الصحیح وهو صحیح البخاری، ج1، ص23) تشرف بخدمته محمد زهیر بن ناصر الناصر، المشرف على أعمال الباحثین بمرکز خدمة السنة والسیرة النبویة بالمدینة المنورة، دار المنهاج، دار طوق النجاة، قال: (وقال التاجکسترکی وأما کتابه الجامع الصحیح فأجل کتب الإسلام وأفضلها بعد کتاب الله، وقال: وکان من أحسنها تصنیفاً وأجودها تألیفاً وأکثرها صواباً وأقلها خطأً وأعمها نفعها وأعودها فائدة وأعظمها برکة وأیسرها ...) وغیرها من العناوین لعلها لا تقال إلا فی کتاب الله نجد أنهم یقولون ان هذا یصفون به صحیح البخاری، فی الواقع أنا لا أرید أن أطیل على الاعزاء فی هذا البحث طویلاً، ولکنه أرید أن أقف عند هذه النقطة، نحن عندما نقول أن هذا الکتاب هو أفضل وأصح کتاب بعد کتاب الله، وأدق کتاباً بعد کتاب الله، هذا معناه أنه لابد أن یکون منسجماً مع کتاب الله، یعنی لابد أن تکون ما ذکر فیه من النصوص والأحادیث تکون موافقة لکتاب الله أو مخالفة لکتاب الله، فبطبیعة الحال لابد أن تکون موافقة مع النصوص والآیات القرآنیة التی جاءت فی القرآن الکریم، ولا یسعنی الوقت أن أدخل تفصیلاً لاستعرض للمشاهدین الأعزاء هو أنه کم روایة توجد فی صحیح البخاری تخالف بشکل واضح وصریح نصوص القرآن الکریم، النص الصریح للقرآن الکریم، نجد أنه ینقل هذه الروایات، والغریب أن البعض ولا أقول الجمیع لأن جملة من کبار علماء السنة قالوا لیس کما یقال أنه لا یوجد هناک خطأ فی صحیح البخاری، لا، لیس الأمر کذلک.

أنا أنقل لکم روایة أو روایتین لتعرفوا هل یعد هذا أصح کتاب بعد کتاب الله أو لا یعد.

(صحیح البخاری، ج2، ص451، کتاب الشهادات، باب شهادة الأعمى وأمره ونکاحه، رقم الحدیث 2655) الرسالة العالمیة، تحقیق شعیب الأرنؤوط وعادل مرشد (عن عائشة قالت: سمع النبی صلى الله علیه وآله رجلاً یقرأ فی المسجد فقال رحمه الله لقد أذکرنی کذا وکذا آیة، أسقطتهن من سورة کذا وکذا). وبودی أن المشاهد الکریم یلتفت فی الحاشیة یقول عادل مرشد: (قوله أسقطتهن أی نسیتهن).

إذن بشکل واضح وصریح هذا النص الذی ینقله عن عائشة یسند إلى رسول الله صلى الله علیه وآله أنه کان ینسى القرآن، قد ینسى بعض الأمور الحیاتیة وإن کنا نحن لا نوافق حتى فی الموضوعات، ولکنه أتکلم بشکل عام، أما أن ینسى القرآن فهذا خلاف النص الصریح للقرآن (سنقرؤک فلا تنسى) ولکن هنا تجدون أن البخاری ینسب النسیان وإسقاط لا آیة واحدة ولا نصف آیة ولا ربع آیة ولا کلمة وإنما (لقد أذکرنی کذا وکذا آیة أسقطتهن من سورة کذا وکذا). هذا هو المورد الأول.

المورد الثانی ما فی (صحیح البخاری، ج4، کتاب فضائل القرآن، باب نسیان القرآن) قال: (عن النبی، قالت: سمع النبی رجلاً یقرأ فی المسجد فقال یرحمه الله لقد أذکرنی کذا وکذا آیة من سورة کذا ...) (قالت سمع رسول الله رجلاً یقرأ فی سورة باللیل فقال یرحمه الله لقد أذکرنی کذا وکذا آیة کنت انسیتها من سورة کذا وکذا) إذن هذه الروایة واضحة تشیر إلى أن رسول الله ینسى.

هذا هو الذی یدعون أنه أصح کتاب بعد کتاب الله وهو أنه یسند إلى رسول الله أنه ینسى القرآن. وأنا کان بودی أنه إذا وفقت فی برنامج أو فی برامج متعددة أن أحصی تلک الروایات التی وردت فی صحیح البخاری وصحیح مسلم والتی تعارض نص القرآن الکریم ومن الواضح بأن الروایة التی تعارض نص القرآن الکریم لابد أن یرمى بها عرض الجدار فهی زخرف لا یمکن أن تصدر من النبی الأکرم صلى الله علیه وآله. هذا مورد. ومن الموارد الأخرى التی بودی أن أقف عندها، نحن نتکلم فی کتاب یعد أصدق کتاب وأفضل کتاب وأصح کتاب بل لم یکتب فی الإسلام کتاب مثله.

تعالوا لنرى أنه فی مثل هذا الکتاب ماذا توجد من أحادیث فی مثل هذا الکتاب، من الأحادیث أو من النصوص الواردة فی هذا الکتاب ما ورد فی (ج3، ص215، باب مناقب الأنصار، الباب 27، رقم الحدیث 3849) طبعة الرسالة العالمیة، قال: (حدثنا نعیم ابن حماد حدثنا اشیم عن حصین عن عمر بن میمون قال: رأیت فی الجاهلیة قردة) عمر بن میمون یقول (رأیت فی الجاهلیة قردة اجتمع علیها قردة قد زنت فرجموها فرجمتها معهم) هذه هی الروایة، هذا هو النص الذی فی هذا الکتاب الذی یعد أفضل ما کتب بعد القرآن أفضل کتاب بعد القرآن الذی لا یأتیه الباطل، لأنهم یصرحون أن کل ما فی صحیح البخاری صحیح، لا یتبادر إلى ذهن أحد أن هذا الکلام أنا أقوله من عند نفسی، فی کتاب (فتح الباری بشرح صحیح البخاری، ج8، ص562) بتعلیقات العلامة عبد الرحمن بن ناصر البراک، دار طیبة، قال: (فهذا ینافی ما علیه العلماء من الحکم بتصحیح جمیع ما أورده البخاری فی کتابه) بتصحیح لا الأغلب ولا 99% بل بتصحیح 100% (ومن اتفاقهم) اتفاق العلماء (على أنه مقطوع بنسبته إلیه) یعنی أن هذا الذی موجود هنا مقطوع النسبة إلى محمود بن إسماعیل البخاری، یعنی لا نستطیع أن نشک أن هذا لیس له.

أنا لا احتاج إلى التعلیق کثیراً إلا جملة واحدة، مثل هذه الأبحاث والنصوص تصح عند الإمام البخاری بل یعبرون عنه بإمام الأئمة تصح عند البخاری أما حدیث الغدیر لا یصح عند البخاری، أما حدیث الثقلین لا یصح عند البخاری، أما حدیث لا یحبک إلا مؤمن ولا یبغضک إلا منافق فلا یصح عند البخاری، أما یصح عند البخاری أن قردة زنت فاجتمعت علیها القردة فرجموها حد الزنا.

ولذا تجد هؤلاء المساکین الذین أمنوا بصحة جمیع ما ورد فی البخاری صاروا بتعبیرنا فی حیرة واضطراب کیف یوجهوا هذه الروایة فبعض قال، من اراد أن یراجع علیه أن یرجع إلى ذیل هذه الروایة فی فتح الباری فی شرح صحیح البخاری لابن حجر العسقلانی، یقول: (لعل هؤلاء القردة کانوا من نسل الذین مسخوا فبقی فیهم ذلک الحکم) وإلا بعد لم ینزل القرآن حتى ینزل هذا الحکم لأن هذه الواقعة کانت فی الجاهلیة إذن تبین أن هذا الحکم الذی جاء به القرآن کان حکم القردة. (وکذلک بعض قال: وقد استنکر ابن عبد البر قصة عمر بن میمون وقال فیها إضافة الزنا إلى غیر مکلف) باعتبار أن البهائم غیر مکلفة (وإقامة الحد على البهائم وهذا منکر عند أهل العلم) أنه کیف یعقل أن یکلف البهائم، ثم هؤلاء کیف وصلوا إلى مستوى أنی شخصوا الزنا من غیر الزنا، وهل یوجد نکاح صحیح ونکاح غیر صحیح عند البهائم، یعنی واقعاً یوجد فقه العقود عند القردة حتى نعرف أنهم التزموا بعقد النکاح. وشر البلیة ما یضحک!! هذا أصح کتاب عندهم.

طبعاً یکون فی علم المشاهد الکریم أنا لا أرید أن أقول أن کتاب البخاری ساقط بکل ما فیه، لا أبداً، أنا أرید أن أناقش هذه القدسیة التی أضفوها على هذا الکتاب بلا موجب، لأن فیه ما لا یستحق أن یذکر، بل یضحک الثکلى، کیف یعقل أن یکون هذا الکتاب أصح کتاب بعد کتاب، نعم کتاب کأی کتاب آخر. ولذا ذهب البعض قالوا أن أبا مسعود وحده ذکره ولیس فی نسخ البخاری ولهذا ذهب جملة من المحققین لعل هذه الروایة أقحمت فی البخاری فهی لیست من البخاری حتى یحفظوا ماء وجه البخاری (فلعله من الأحادیث المقحمة فی کتاب البخاری) لعله هکذا. الحافظ ابن حجر یقول هذا الکلام خطیر جداً، لازمه أنه عندما نضع یدنا على أیة روایة فی کتاب البخاری لعلها مقحمة وأنها لیست مسندة وهذا معناه سقوط البخاری عن الاعتبار ولذا یقول: (وهذا الذی قاله تخیل فاسد یتطرق منه عدم الوثوق بجمیع ما فی الصحیح) إذا ثبت فی مورد فتح هذا الباب (فأنه إذا جاز فی واحد لا بعینه جاز فی کل فرد فرد) وبتعبیر علماء الأصول یکون شبهة مصداقیة یعنی أین ما نضع یدنا نقول لعله هذه الروایة مقحمة فی البخاری (فلا یبقى لأحد الوثوق بما فی الکتاب المذکور واتفاق العلماء ینافی ذلک).

إذن ما هو العمل؟ العمل لابد أن نوجه هذه الروایة، أنا إنما ذکرت هذا الأصل حتى یتضح، اتضح لنا فی أبحاث سابقة أن البخاری خان الأمانة العلمیة والدینیة، یعنی حذف الأسماء بشکل واضح وصریح، عند ذلک واقعاً هل یمکن الاعتماد على کل ما ورد فی صحیح البخاری، إذن لابد أن نفتح باباً جدیداً وعلماً جدیداً فی صحیح البخاری، کل ما قال فلان لابد أن نذهب إلى الروایات الأخرى لنعرف من هو فلان الذی تستر علیه البخاری.

إذن هذا الأصل أنا ذکرت باعتبار أنه ثبت لنا فیما سبق أن البخاری تستر بشکل واضح وصریح على بعض الأسماء کأبی هریرة وسمرة وعثمان بن عفان وغیرهم ...

إذن أنا اعتماداً على هذا الأصل الذی أشار إلیه الحافظ ابن حجر یتضح لنا أنه واقعاً عندما نضع یدنا على البخاری فی أی مورد من الموارد یحتمل أن البخاری تلاعب بالأسماء قدم أو أخر أو حذف کما یتذکر الأعزاء فیما یتعلق بحدیث المتعة، وجدنا بأنه حذف مقطعاً من هذا الحدیث وأثبتناه لکم من الکتب والمسانید ومسلم التی أشرنا إلیها فیما سبق.

المُقدَّم: فی الواقع حری بأهل العلم أن یعیدون النظر خدمة للإسلام والمسلمین.

سماحة السید کمال الحیدری: نحن نضع هذا بأیدی المحققین وبأیدی أهل العلم لیراجعوا مثل هذه الحقائق.

المُقدَّم: هل هذا الشاهد فقد أم توجد شواهد أخرى تثبت أن البخاری خان الأمانة العلمیة فی نقل النصوص.

سماحة السید کمال الحیدری: فی الواقع بأنه أیضاً أحاول فی هذه اللیلة وفی هذه الحلقة بقدر ما یسعنی الوقت أن أشیر إلى شواهد ثلاثة أخرى، طبعاً الشواهد کثیرة جداً ولکن انا انتخب من کل موضوع شاهد لیشیر إلى ذلک.

المورد الأول لخیانة البخاری فی نقله للأحادیث الواردة فی صحیح البخاری، أنا لا أعنون هذا المورد ولکن من خلال قراءتی للنصوص سیتضح من هو المراد من ذلک، قبل أن اقرأ الروایة فی صحیح البخاری أقرأها لکم من صحیح مسلم، فی (صحیح مسلم، ج1، ص93، کتاب الإیمان، باب بیان حال إیمان من رغب عن أبیه وهو یعلم، رقم الحدیث 63) طبعة دار الخیر، تحقیق الشیخ مسلم بن محمود عثمان، قال: (أخبرنا خالد عن أبی عثمان) أنا أقرأ السند حتى أطبقه مع السند فی البخاری (أخبرنا خالد عن أبی عثمان قال: لما ادعی زیاد) یعنی ادعاء معاویة ونسبه إلى أبیه أبی سفیان (لما ادعی زیاد) فی الحاشیة یقول المحقق: (معنى هذا الکلام ... وذلک أن زیاد هذا المذکور هو المعروف بزیاد بن أبی سفیان ویقال فیه زیاد بن أبیه ویقال زیاد بن امه ... وکان یعرف بزیاد بن عبید الثقفی ثم ادعاه معاویة) إذن ألحقه معاویة بأبی سفیان (لما ادعی زیاد لقیت أبا بکرة فقلت له: ما هذا الذی صنعتم، أنی سمعت سعد بن أبی وقاص) الصحابی (یقول: سمع اذنای من رسول الله وهو یقول: من ادعى أباً فی الإسلام غیر أبیه یعلم أنه غیر أبیه فالجنة علیه حرام فقال أبو بکرة وأنا سمعته من رسول الله) هذا الحدیث الذی تنقله عن سعد بن أبی وقاص أنا أیضاً سمعته من رسول الله.

تعالوا معنا إلى صحیح البخاری لنرى بأن صحیح البخاری ماذا یقول فی هذا المجال، فی (صحیح البخاری، کتاب الفرائض، باب 29 باب من ادعى إلى غیر أبیه، رقم الحدیث 6766، ج4) الرسالة العالمیة، تحقیق شعیب الأرنؤوط (قال فلان حدثنا خالد عن أبی عثمان عن سعد قال: سمعت النبی یقول من أدعى إلى غیر أبیه وهو یعلم أنه غیر أبیه فالجنة علیه حرام). حذفت قضیة زیاد، حتى تستر عورة معاویة، حتى یستر هذا الفعل القبیح الذی مخالف للسنة القطعیة من رسول الله صلى الله علیه وآله، إذن بشکل واضح وصریح نجده أنه تستر على معاویة، یا لیت أنه تستر على فعل أو أمر بسیط ولکنه تستر على أمر قال فیه رسول الله من فعل کذا کانت الجنة علیه حرام. لماذا تستر على معاویة؟ أنا لا أرید ان أطیل على المشاهد الکریم، نحن عندما قلنا مراراً وتکراراً أن هذا الإنسان هواه أموی وأنه نشأ فی جو أموی ویدافع عن بنی أمیة، لا یخفى على الأعزاء فی فتح البخاری شرح صحیح البخاری أشار إلى هذه القصة فی ذیل هذا الحدیث، لأنه لا یستطیع أن یفسر هذا الحدیث لأن القضیة مشهورة.

فی (فتح الباری بشرح صحیح البخاری، ج15، ص501) تعلیقات العلامة عبد الله بن ناصر البراک، دار طیبة، بعد أن ینقل الحدیث (باب من ادعى إلى غیر أبیه) ینقل القضیة کاملة وأنها مرتبطة بزیاد بن أبیه وأن معاویة استلحقه حتى یقربه من جهاز حکمه وسلطانه فی ذلک الزمان. إذن هذا هو المورد الأول وهو التستر على قبائح وجنایات بنی أمیة. وهنا ینفتح لنا باب وهو أن البعض یقول أن هذا الذی تقولونه عن جنایات بنی أمیة لماذا لا نجد أثراً لذلک فی صحیح البخاری؟

الجواب: لأن البخاری کان أموی الهوى والاعتقاد فکیف یکتب شیئاً بضرر بنی أمیة. ولذا أنتم تجدون أن هذا النهج البائس والخطیر یقولون نعم إذا کان موجوداً فی البخاری نحن نقبله، أنتم تعلمون أن البخاری لم یکتب شیئاً یعادی به بنی أمیة ویعادی به السلطة الأموی ونحو ذلک.

إذن هذه القضیة لمن یرید أن یقرأ ویکتب عن البخاری لابد أن یلتفت جیداً إلى هذه الحقیقة أن کل ما یرتبط بجنایات الأمویین وفیما فعلوه الأمویون فی بنی هاشم کلها حذفت فی صحیح البخاری.

وبالعکس وفی المقابل یعنی ماذا حاول أن یفعل معاویة؟ حاول أن یقصی أهل البیت علی وأهل بیت فکل ما یرتبط بأهل البیت نجد أن هناک إقصاءً کاملاً فی صحیح البخاری ولا یوجد له أشارة کما ذکرنا فی حدیث الثقلین وفی حدیث الغدیر وأحادیث کثیرة فی هذا المجال.

المورد الثانی وهو التلاعب النصوص هذا الحدیث أعزائی أرید من الأعزاء أن یتأملوا فیه، فی (صحیح البخاری، ج1، ص94) هذا الحدیث ورد فی موارد متعددة من صحیح البخاری، الروایة واردة فی کتاب الوضوء، باب الغسل والوضوء بالمخضب والخشب والحجارة، الروایة (أخبرنی عبید الله بن عبد الله أن عائشة قالت لما ثقل النبی صلى الله علیه وآله) یعنی اشتد به المرض (واشتد به وجعه استأذن أزواجه فی أن یمرض فی بیتی) من یثق بالبخاری یستطیع أن یثق بمثل هذه الروایات، أما ما اتضح من الأبحاث السابقة لابد للإنسان أن یشکک فی کل هذه الأحادیث التی فیها جر النار إلى بعض الناس وإبعاده عن بعض آخر. قالت (لما ثقل النبی واشتد به وجعه استأذن أزواجه فی أن یمرض فی بیتی فأذن له فخرج النبی صلى الله علیه وآله بین الرجلین) باعتبار أنه کان مریضاً فیحتاج إلى من یتکأ علیه (تخط رجلاه فی الأرض) عائشة تقول من هما؟ لا یمکن أن نقول أنها تذکرت أحدهما ونست الآخر (بین عباس ورجل آخر) لا تشیر إلى الرجل الآخر. (قال عبید الله) وهو ناقل الروایة عن عائشة (فأخبرت عبد الله بن عباس) أن عائشة تقول من الرجل (فقال أتدری من الرجل الآخر، قلت: لا، قال: هو علی) ولکن عائشة لا ترید أن تذکر اسمه. إلى هنا قد یقول قائل لا ترید أن تذکر اسمه إلى الآن لا مشکلة لنا، والروایة ذیلها موجود وهو أن الرجل الآخر الذی کان یتکأ علیه الرسول الأعظم صلى الله علیه وآله فی مرضه هو علی بن أبی طالب. هذه الروایة واردة فی (ج1، ص271، رقم الحدیث 665) وفی (ج1، ص280، رقم الحدیث 687) وفی (ج2، ص422 و 423رقم الحدیث 2588) وفی (ج3، ص446، الحدیث 4442) وفی (ج4، ص277، رقم الحدیث 5741). إلى هنا قلنا لا توجد مشکلة.

سؤال: ماذا یقول صحیح مسلم عن الروایة، نفس هذه الروایة کیف نقل الروایة، نرید أن نرى أن البخاری تلاعب اقتطع من الروایة شیئاً أو نقلها کاملة.

(صحیح مسلم، ج1، ص379، رقم الحدیث 418، باب استخلاف الإمام إذا عرض له عذر، رقم الباب 21) تحقیق الشیخ السلفی الأثری، کتاب الصلاة، باب الاستخلاف (عبید الله بن عتبة بن مسعود أن عائشة زوج النبی قالت: لما ثقل رسول الله واشتد به وجعه استأذن أزواجه أن یمرض فی بیتی، فأذن له ... بین عباس بن عبد المطلب وبین رجل آخر، قال عبید الله: فأخبرت عبد الله بالذین قالت عائشة، فقال لی عبد الله بن عباس: هل تدری من الرجل الآخر الذی لم تسمه عائشة، قلت: لا. قال ابن عباس: هو علی) وأیضاً کما ورد فی صحیح البخاری لا توجد إضافة، یعنی الآن عندما ننظر نجد بأن صحیح البخاری ومسلم اتفقا على هذا.

تعالوا إلى (مسند الإمام أحمد، ج40، ص67) ینقل نص الروایة، تحقیق شعیب الأرنؤوط، مؤسسة الرسالة، الروایة نفسها (عن عبید الله بن عبد الله عن عائشة قال مرض رسول الله فی بیت میمونة فأستأذن نساءه أن یمرض فی بیتی فأذن له فخرج رسول الله معتمداً على العباس وعلى رجل آخر) واقعاً بودی أن أشیر إلى المشاهد الکریم هنا قد یسأل المشاهد لماذا ان عائشة تذکر العباس ولا تذکر علیاً، یعنی هل لم تکن تعرف علی بن أبی طالب، لابد أن نعرف لماذا (معتمداً على العباس وعلى رجل آخر ورجلاه تخطان فی الأرض) فی (ص68) (وقال عبید الله، فقال ابن عباس أتدری من ذلک الرجل، هو علی بن أبی طالب). إلى هنا مسند أحمد متفق مع صحیح البخاری وصحیح مسلم، ولکن انظر إلى الإضافة، أولاً لابد أن ینظر المشاهد الکریم یعبر الأرنؤوط عن الحدیث یقول: (إسناده صحیح على شرط الشیخین) یعنی نفس السند الذی ورد فی البخاری ومسلم لا أنه شیئاً آخر (ولکن عائشة لا تطیب له نفسا) لا أرید أن أعلق، لأنی لا أرید الدخول فی هذا البحث، ولکن صریح مسند الإمام أحمد والذی یقول شعیب الأرنؤوط أنه صحیح على شرط الشیخین تقول (لا أطیق له نفساً). یا بخاری ویا مسلم ألیس کتابیکما أصح کتابین بعد کتاب الله لماذا تخفون الحقائق ولا تبینون الحقیقة.

(قال: ولکن عائشة لا تطیب له نفساً) هذا المعنى بشکل واضح وصریح أیضاً جاء فی (مسند الإمام أحمد، ج43، ص86) نفس الروایة أیضاً الروایة (ولکن عائشة ...) والأرنؤوط یقول (إسناده صحیح على شرط الشیخین).

إلى هنا اتضح أن البخاری ومسلم لم یحفظا الأمانة العلمیة بدلیل ما ورد فی مسند الإمام أحمد.

الآن تعالوا إلى مسند الإمام أحمد لنرى أنه حفظ الأمانة أم أن الحدیث فیه تتمة ولم ینقلها، الإنسان عندما یدخل فی عمق التأریخ یجد أی تلاعب حصل فی تراثنا، ومع ذلک ترید أن المسلمین یثقون بکل ما ورد فی کتبکم، أنا بودی أن المشاهد الکریم یلتفت یقول (حدثنا عبد الرزاق) المراد به عبد الرزاق الصنعانی صاحب المنصف الذی هو من شیوخ أحمد بن حنبل (عن معمر قال قال الزهری وأخبرنی) بینی وبین الله لنذهب إلى المصنف لعبد الرزاق الصنعانی المتوفى سنة 211هـ، إذن هو بمرتبة شیوخ أحمد لنرى ماذا یقول هذا الإنسان فی (المصنف، ج5، ص529) (قال الزهری) الذی کان ینقله عن أحمد قال حدثنا عبد الرزاق عن الزهری (أول ما اشتکى رسول الله فی بیت میمونة فحدثت به ابن عباس فقال أتدری من الرجل الذی لم تسمه عائشة، هو علی بن أبی طالب) إلى هنا اتفق مع البخاری ومسلم ومسند أحمد (ولکن عائشة لا تطیب له نفسا) إلى هنا متفق مع مسند أحمد، ما هی الإضافة؟ (لا تطیب لها نفساً بخیر) یعنی لا ترید الخیر لعلی، وإلا بینی وبین الله أن یکون علی بن أبی طالب فی هذا الظرف العصیب یکون بجنب رسول الله ولا یوجد الأول ولا الثانی وغیرهما هذا خیر لا یساویه خیر، إذن کیف تنسب هذا الخیر إلى علی علیه السلام ولذا نجد البخاری ومسلم حذفا (لا تطیب لها نفسا) لأن هذا نقص وعیب لا یمکن أن یسکت علیه، لماذا أنه لا تطیب لها نفساً، بینکم وبین الله لو أن عائشة کانت تقول فی عثمان لا تطیب لها نفساً بخیر أو فی صحابی آخر تقولون هذا تنقیص فی صحابی، ولکن فی علی إذا قالوه کیف یجیبوا، فالأفضل أن یحذفوه، هذا الذی قلت مراراً وتکراراً أن هو البخاری ومن هو شاکلته هو الهوى الأموی والنهج الأموی، هذا هو المورد الثانی فی هذا المجال.

المورد الثالث ما ورد أیضاً فی (صحیح البخاری، ج3، ص779، کتاب التفسیر، الباب 114، سورة قل أعوذ برب الناس) هذا النص عجیب، وأنا بودی أن الأعزاء إذا فهموا هذا الحدیث فلیشرحوه لی، ماذا یرید أن یقول، الروایة (عن زر بن حبیش، قال: سألت اُبی بن کعب، قلت: یا أبا المنذر أن أخاک بن مسعود یقول کذا وکذا) ماذا قال ابن مسعود، قد تقول لماذا لابد أن نعرف لأن اُبی یقول (سألت رسل الله عن ذلک) یسأل عن کذا وکذا، ولذا من هنا دعوتی کلما ورد فلان وفلان، کلما ورد کذا وکذا، کلما ورد أن الجمل غیر مترابطة اعلموا أن هناک حذف وتلاعب من إمام الأئمة عندهم هو البخاری، قال: (یقول کذا وکذا، فقال اُبی سألت رسول الله صلى الله علیه وآله) سأله عن ماذا؟ عن کذا وکذا، بینکم وبین الله هذا حدیث یذکر فی أصح حدیث بعد کتاب الله (سألت رسول الله صلى الله علیه وآله فقال لی: قیل لی فقلت قال فنحن نقول کما قال رسول الله). من یستطیع أن یحل هذه الروایة، ما هو الکذا وکذا، وماذا سُئل رسول الله، وماذا قیل له، وماذا قال حتى یقول السائل فنحن نقول کما قال رسول الله، بینکم وبین الله ألیست هذه مهزلة فی أصح کتاب بعد کتاب الله، واقعاً استخف قولهم فأطاعوه استخف هؤلاء الناس بالمسلمین واستطاعوا أن یستخفوهم فتصوروا أن هذا الکتاب أصح کتاب بعد کتاب الله.

قال: (سألت اُبی ابن کعب قلت: یا أبا المنذر أن أخاک ابن مسعود یقول کذا وکذا فقال اُبی سألت رسول الله) عن کذا وکذا (فقال لی) یعنی رسول الله (قیل لی، فقلت: قال: فنحن نقول کما قال رسول الله).

قد یقول قائل: سیدنا فی النتیجة هذا الطلسم کیف تحله.

الجواب: حله موجود عند أحد شیوخ البخاری وهو الإمام الحمیدی المتوفى 219هـ والبخاری متوفى 256هـ فهو أحد شیوخ البخاری، فی (مسند الإمام الحمیدی، ج1، ص367) تحقیق حسین سلیم اسد الدارانی، دار المأمون للتراث، قال: (أنهما سمعا زر بن حبیش یقول: سألت اُبی بن کعب عن المعوذتین) إذن کذا وکذا المراد المعوذتین (فقلت یا أبا المنذر أن أخاک ابن مسعود یحکهما من المصحف) یعنی یحذفهما من المصحف، یعنی کذا وکذا المعوذتین یعنی لیستا من المصحف (قال: إنی سألت رسول الله صلى الله علیه وآله، قال: قیل لی) یعنی الله أوحى إلیه أن هذه من القرآن (قیل لی قل فقلت) یعنی قلت أعوذ برب ... لست أنا من أنشأت لیست تعویذة منی بل أمر من الله (قیل لی قل فقلت، فنحن نقول) هذا الذی قال (فنحن نقول کما قال رسول الله). الروایة واضحة الدلالة معلومة، ویکون فی علم المشاهدین فی (مسند الإمام أحمد، ج35، ص118) تحقیق شعیب الأرنؤوط قال: (سألنا عنهما رسول الله قال: قیل لی فقلت) الروایة (قلت لاُبی أن أخاک یحکهما من المصحف) لا کذا وکذا، یعنی یرفع المعوذتین من المصحف.

إلى هنا اتضح واختم کلامی بما اعترف به نفس البخاری وهو أن هذا الکتاب هل هی ألفاظ رسول الله أو لا، هذا الأصل الأول، هل هی ألفاظ رسول الله أم تلاعبوا بها، اتضح لنا أنها لیست جمیعاً ألفاظ رسول الله بل فیها تلاعب وحذف، وثانیاً: هل هی منقولة إلیها کما جاءت عن رسول الله أو قطعت وقدم فیها واُخر، أنظروا إلى إقرار الإمام البخاری کما فی ترجمته فی (سیر أعلام النبلاء، ج12، ص411) للإمام الذهبی قال: (وقال أحید بن أبی جعفر والی بخارى قال محمد بن إسماعیل یوماً: رب حدیث سمعته بالبصرة کتبته بالشام) سمعه بالبصرة ولکن کتبه بالشام یعنی هناک فاصلة طویلة بین ما سمعه وبین ما کتبه، یعنی لا أنه بمجرد ما سمع کتب (ورب حدیث سمعته بالشام کتبته بمصر، فقلت یا أبا عبد الله) الوالی یقول له (فقلت یا أبا عبد الله بکماله) یعنی لا تنساه (فسکت) یعنی بکماله أو لا، وإلا لو کان بکماله لکان نطق وقال بکماله وتمامه وأنا أتذکره فأنا حافظ جید، ولذا أنتم تجدون أولئک الذین یریدون تسویق البخاری یقولون أنه حفاظة لا ینسى شیء، لأنهم یعرفون أنهم إذا لم یقولوا کذلک إذن معناه أنه نسی البعض وتغیر البعض، وهناک شواهد کثیرة.

العلامة شعیب الأرنؤوط فی الحاشیة یقول: (ویعنی هذا أن البخاری یرى جواز الروایة بالمعنى) فهذه الروایات التی ینقلها فی صحیح البخاری هی لیست ألفاظ رسول الله، إذن أعزائی هذا إقرار أحد أعلام السلفیة یقول بأن البخاری کان یعتقد بجواز نقل الروایات بالمعنى، إذن هذا الذی ورد فی صحیح البخاری ألفاظ رسول الله أو لیست ألفاظ رسول الله ... فلا تتعاملوا معنا تقولون قال رسول الله فی حق أبی بکر وفی حق عائشة کذا وفی حق عمر کذا وفی حق عثمان کذا وفی حق الصحابة کذا، لماذا؟ باعتبار أنه نقل بالمعنى، ولعله فهم البخاری شیئاً ولم یکن مقصود رسول الله، هذا فهم البخاری هذا المعنى الذی فهمه البخاری هذا اجتهاد البخاری، هذا لیس نص حدیث رسول الله، أیها السلمون فی العالم، إذن التفتوا إلى هذه الحقیقة.

اتضح لنا هذه الحقیقة التی انتهینا إلیها وهی أن لیس کل ما فی البخاری هی ألفاظ رسول الله ونص حدیث رسول الله، عندما نرجع إلى القرآن الکریم هو النص الإلهی الذی جاء على لسان خاتم الأنبیاء والمرسلین، أما هذه فهی اجتهاد من البخاری فقد یکون قد أصاب وقد یکون قد أخطأ إلا أن تدعوا له العصمة أن کل معنى ذکره لا یختلف عن الألفاظ ... وهذا مما لا یمکن أن یتفوه به عاقل فضلاً عن أن یقوله عالم.

المُقدَّم: ومن هنا نفهم لماذا عرض النحویون عن الاحتجاج بالحدیث النبوی، یقولون أغلبه مروی بالمعنى.

سماحة السید کمال الحیدری: کما هو الآن هذا النص المتقدم.

المُقدَّم: معنا الأخ أبو عبد الله من السعودیة، تفضلوا.

الأخ أبو عبد الله: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

الأخ أبو عبد الله: الشیخ ذکر أن أهل السنة یقصون روایة أهل البیت من کتب الحدیث.

المُقدَّم: قال البخاری.

الأخ أبو عبد الله: البخاری من أهل السنة.

سماحة السید کمال الحیدری: البخاری من النهج الأموی ولیس من أهل السنة.

الأخ أبو عبد الله: هذا رأیک أنت.

سماحة السید کمال الحیدری: إذن لا تحملنی رأیک، لا تقل من أهل السنة، قل کما اعتقد.

الأخ أبو عبد الله: أنت تقول أن البخاری یقصی آل البیت من کتابه، إذا کان البخاری یقصی آل البیت من کتابه فأنتم تقصون النبی علیه الصلاة والسلام من کتب الحدیث لدیکم، حیث لا یوجد فی کتبکم الحدیثیة إلا نزر قلیل من کلام رسول الله.

سماحة السید کمال الحیدری: الجواب إن شاء الله تعالى عندما نأتی إلى بیان کتبنا الحدیثیة من أصول الکافی وغیرها سنثبت لک أخی العزیز ... قل شیء تعلمه ولا تقل ما لا تعلمه، أنت جاهل بقواعد مدرسة أهل البیت لماذا تتکلم هذا الکلام، أئمتنا یصرحون أن کل ما نقوله فحدیثنا هو حدیث جدنا رسول الله، فهذه الأحادیث هی أحادیث رسول الله، نحن لا نعتقد أن لأئمة أهل البیت یوجد شیء لیس مأخوذاً لرسول الله، کیف نقصی رسول الله ... هم أصح وهم الطریق المعصوم للوصول إلى رسول الله صلى الله علیه وآله.

المُقدَّم: الأخ أبو ولید من السعودیة، تفضلوا.

الأخ أبو ولید: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

الأخ أبو ولید: سماحة السید الیوم ألاحظ منک أنک الیوم تحارب أهل السنة والجماعة وأنت تقول لا فرق بیننا وبین أهل السنة.

سماحة السید کمال الحیدری: أخی العزیز أنت مشتبه جداً، لا أسمح لک أن تکمل هذه الجملة لأننی ذکرت مراراً أننی أعتقد أن أهل السنة والجماعة وسلف هذه الأمة لا یمثله البخاری ولا یمثله ابن تیمیة ولا یمثله الوهابیة، ابن تیمیة والوهابیة هؤلاء اتجاه فی قبال أهل السنة والجماعة واتضح بالأمس أنهم فی قبال سلف هذه الأمة واتضح لکم فی هذا الیوم بشکل لا مجال له ... وإلا بینی وبین الله أنا اعتقد أن هناک مشترکات کثیرة وکثیرة وکثیرة بین شیعة أهل البیت وبین أهل السنة والجماعة لا الأمویون ولا ابن تیمیة ولا الوهابیة.

المُقدَّم: معنا الأخ عبد الرضا من الکویت، تفضلوا.

الأخ عبد الرضا: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

الأخ عبد الرضا: بإیجاز مختصر، نحن نعانی من هجمة شرسة من الوهابیة خصوصاً فی المناهج التعلیمیة للأطفال فی المراحل الابتدائیة والمتوسطة ونعیش تضارب أفکار عن الأطفال. کما هو الأمر فی حدیث العشرة المبشرة بالجنة.

سماحة السید کمال الحیدری: سیأتی الحدیث عن هذا الأمر، وعندها سنبین أن هذا الحدیث صحیح أم أنه أیضاً من مخترعات بعض هذه الاتجاهات الأمویة.

المُقدَّم: الأخ ثامر من العراق، تفضلوا.

الأخ ثامر: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

الأخ ثامر: شیخنا الکریم رأفاً بنا ولا تکشف عن کل سؤتنا فما زالت عورة عمر بن العاص تقبح وجه التاریخ، عندی سؤالان، السؤال الأول هل یمکن لنا القول بأن حدیث الثقلین من الأحادیث المحکمة لأن هذا الحدیث ینسف کل النظریات والأطروحات ویهدم المبانی التی جاءت من غیر هذا الطریق. السؤال الثانی من خلال هذا الطرح المبارک والعلمی یتضح أن هذا الحدیث صحیح ولا مجال للطعن فیه، إذن لماذا بقی من بقی على ما هو علیه مجافیاً ومخالفاً للیقین ولماذا لا ندع ما لا یریحنا إلى ما یریحنا لکی نسلم من الهلکة والعذاب.

أما الأخوین المتداخلین الأول الثانی فالظاهر أن معلوماتهم قلیلة جداً فی هذا المجال.

سماحة السید کمال الحیدری: أما السؤال الأول نعم سیتضح لاحقاً أن حدیث الثقلین یعد من محکمات حدیث الرسول، فمضمونه لیس من المتشابه وإنما هو من المحکم یعنی یراد به ظاهره کما شرحنا ذلک بالأمس، وإما الثانی فهذا هو النهج الأموی الذی حاول أن یقصی أهل البیت لأن أهل البیت لو کانوا هم محور هذه الأمة لما استولى علیها أمثال معاویة ویزید وعبد الملک وأولاد عبد الملک الذین عاثوا فی الأرض وفی الخلق فساداً وفسادهم إلى یومنا هذا وهم الذین أسسوا لنظریة أن الحاکم الإسلامی حتى لو سرق مالک وحتى لو ضرب ظهرک لأنه من أولی الأمر، وهم الذین أوصلوا الأمة إلى ما هی علیه الآن، ولکن نشکر الله سبحانه وتعالى أن الأمة الإسلامیة الآن عرفت الحقیقة وبدأت تسقط هذه النظریة البائسة وهی عدم جواز الخروج على ولاة الامر الفاسدین، ولا اقتصر بکلامی فقط على أهل السنة سواء کانوا من اهل السنة أو الشیعة من کان فاسداً ومن کان ظالماً ومن کان خائناً للأمانة فیجب على الأمة وجوباً شرعیاً لا مجال فیه أن تقطع ید الظلمة والفاسدین من الحکم.

المُقدَّم: الأخ محمد من إسبانیا، تفضلوا.

الأخ أبو محمد: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

الأخ أبو محمد: نرید أن ندخل فی الموضوع ... فی صحیح البخاری ولیس دفاعاً عنه ... کل ما ذکره سماحة السید فی الأحادیث هی لیست أحادیث فیها ذم لأهل البیت ...

سماحة السید کمال الحیدری: أخی العزیز أنت حصل عندک خلط، أنا لم أقل أن کل ما ورد فی البخاری هو حدیث رسول الله، هم قالوا کل ما ورد فی البخاری فهو صحیح، لم یقولوا کل ما ورد من الاحادیث فی البخاری فهو صحیح، قالوا کل ما بین هذین الدفتین من الکتاب فهو صحیح، إذن کل هذه الکلمات التی قرأناها یعتبرونها صحیحة.

اختم کلامی بما قاله العلامة الألبانی فی (سلسلة الأحادیث الصحیحة، ج6، ص93) هذه عبارته وخیر عبارة فی هذا الکلام، ینقل حدیثاً عن البخاری ویعبر عنه بأنه حدیث شاذ، قال: (هذا الشذوذ فی هذا الحدیث مثال من عشرات الأمثلة التی تدل على جهل بعض الناشئین الذین یتعصبون لصحیح ا لبخاری وکذا لصحیح مسلم تعصباً أعمى ویقطعون بأن کل ما فیهما صحیح) یقول هذا تعصب أعمى ولا یصدر إلا من جاهل وإلا من جاهل (ویقابل هؤلاء بعض الکتاب الذین لا یقیمون للصحیحین وزناً فیردون من أحادیثهما ما لا یوافق عقولهم وقد رددت على هؤلاء وهؤلاء فی غیر ما موضع) وهذا هو الموقف المتوازن، وهو أنه کتاب من الکتاب لابد أن یکون ضمن الموازین فیه الصحیح وفیه الفاسد الذین لابد أن یرد.

المُقدَّم: شکراً لکم سماحة آیة الله السید کمال الحیدری، شکراً لکم مشاهدینا الکرام، إلى اللقاء والسلام علیکم ورحمة الله وبرکاته.

http://www.alhaydari.com/s/Home

(بدون عنوان)

استاد سید علی اصغر موسوی — Fri, 09 Mar 2012 02:23:15 GMT

مکاتب سماحه آیه الله السید کمال الحیدری

سماحة السید کمال الحیدری: أهلاً ومرحباً بکم.

المُقدَّم: فی البدء هل هناک من تمهید قبل الدخول فی موضوع هذه الحلقة.

أنا أنقل لکم روایة أو روایتین لتعرفوا هل یعد هذا أصح کتاب بعد کتاب الله أو لا یعد.

المُقدَّم: فی الواقع حری بأهل العلم أن یعیدون النظر خدمة للإسلام والمسلمین.

سماحة السید کمال الحیدری: نحن نضع هذا بأیدی المحققین وبأیدی أهل العلم لیراجعوا مثل هذه الحقائق.

المُقدَّم: هل هذا الشاهد فقد أم توجد شواهد أخرى تثبت أن البخاری خان الأمانة العلمیة فی نقل النصوص.

إلى هنا اتضح أن البخاری ومسلم لم یحفظا الأمانة العلمیة بدلیل ما ورد فی مسند الإمام أحمد.

قد یقول قائل: سیدنا فی النتیجة هذا الطلسم کیف تحله.

المُقدَّم: ومن هنا نفهم لماذا عرض النحویون عن الاحتجاج بالحدیث النبوی، یقولون أغلبه مروی بالمعنى.

سماحة السید کمال الحیدری: کما هو الآن هذا النص المتقدم.

المُقدَّم: معنا الأخ أبو عبد الله من السعودیة، تفضلوا.

الأخ أبو عبد الله: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

الأخ أبو عبد الله: الشیخ ذکر أن أهل السنة یقصون روایة أهل البیت من کتب الحدیث.

المُقدَّم: قال البخاری.

الأخ أبو عبد الله: البخاری من أهل السنة.

سماحة السید کمال الحیدری: البخاری من النهج الأموی ولیس من أهل السنة.

الأخ أبو عبد الله: هذا رأیک أنت.

سماحة السید کمال الحیدری: إذن لا تحملنی رأیک، لا تقل من أهل السنة، قل کما اعتقد.

المُقدَّم: الأخ أبو ولید من السعودیة، تفضلوا.

الأخ أبو ولید: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

المُقدَّم: معنا الأخ عبد الرضا من الکویت، تفضلوا.

الأخ عبد الرضا: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

المُقدَّم: الأخ ثامر من العراق، تفضلوا.

الأخ ثامر: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

أما الأخوین المتداخلین الأول الثانی فالظاهر أن معلوماتهم قلیلة جداً فی هذا المجال.

المُقدَّم: الأخ محمد من إسبانیا، تفضلوا.

الأخ أبو محمد: السلام علیکم.

المُقدَّم/ سماحة السید کمال الحیدری: علیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

http://www.alhaydari.com/s/Home

حدیث الثقلین سماحه السید کمال الحیدری

استاد سید علی اصغر موسوی — Fri, 09 Mar 2012 02:16:43 GMT

انجمن پژوهشگران ادبیات دینی ایران

استاد سید علی اصغر موسوی — Mon, 04 Jul 2011 16:20:58 GMT

ضمن عرض تبریک میلاد مولایمان امام شهیدان حضرت حسین بن علی (ع) و سپاس بیکران ازاز خوانندگان وبسایت و تقدیر از یاران همدل در انجمن هنر و ادبیات دینی .

برای آشنا شدن با "انجمن پژوهشگران ادبیات دینی ایران" و بحث ها ومقالات آن لطفاکلیک کنید

http://saapoem-saa.persianblog.ir/

یامظلوم

استاد سید علی اصغر موسوی — Mon, 13 Dec 2010 13:56:35 GMT

ظهور کبریایی

جهان در حیرت این نکته مانده: راز نامت چیست؟!

و یا اسرار پنهان در بلندای قیامت چیست؟!
برای باوری از جنس «لاریبِ» یقین، در جستجو هستم

بگو ای پرتو قرآن، که فرقان کلامت چیست؟!
قلم‌ها را زبان خشک و زبان‌ها را بیان مجمل

که در انواع بینش‌ها، مصادیق پیامت چیست؟!
بلاجویان ناسوت از ظهور کبریایت مست

ولی لاهوتیان پرسان؛ درنگ ناتمامت چیست؟!
چه رنگی بهتر از اشراق، مشتاق شهادت را!

عیان می‌سازد از خط شفق، پژواک جامت چیست

بگو، پژواک اندوهت چرا پایان نمی گیرد

و آن بغض نهان در سینه، هنگام سلامت چیست؟!

*
سحرگاهان دمیده، می‌روم تا با نماز خود

عیان سازم که در دل، راز تصدیق مدامت چیست؟!

****

مرثیه تغزل

ای با تمام حجم نگاهم تو خویش تر

می خواهمت، به وسعت جان، بلکه بیش تر

می خواهمت چنان که نفس، اشتیاق را

می خواهمت، چنان که قفس، دشت و باغ را

می خواهمت، چنان که زمین، آفتاب را

می خواهمت چنان که عطش، جام آب را

می خواهمت ، چنان که تو را آسمانیان

می خواهمت چنان، که تو را جمله‌ی جهان!

می خواهمت به وسعت جان، بلکه بیش تر

از عشق و از زمین و زمان، بلکه بیش تر

آن گونه ام که اشک ، نگاه یتیم را

آن گونه ام که شمع، پگاهِ نسیم را

آن گونه ام که جان، هوس ماسوا کند

آن گونه ام ؛که دل هوس کربلا کند

تنها نه این نگاه به سویت گشوده ام

یک آن نبوده، یاد گلویت نبوده ام

زخم فزون ز خاطره ات را ردیف نیست

ورنه قلم، به چامه ی داغت، ضعیف نیست

مرد بلاغتم، به خدا شرم می کنم

از این که جنس مرثیه هایم، لطیف نیست

شرمنده ام که شعر سراسر کبود من

شایسته ی کبود دو دست نحیف نیست!

کوتاه بود قصه ی آن کودک قشنگ

اما که اشک، خاطره اش را حریف نیست

شرمنده ام که شعر سراسر غمین من

شایان آستان وجود شریف نیست!

شرمنده ام که از تنور اسارت نگفته ام

طبع لطیف در پی "بحر خفیف" نیست!

در واژگان یاد تو، هر جا که گشته ام

جز "یا حسین" قافیه ساز ردیف نیست

از چهره وامگیر، نقاب شهود را

مولا، نگاه مردم کوفه عفیف نیست!

تو، آن طراوت دم صبحی که آفتاب

خو کرده بر نگاه قشنگت چو "بوتراب"!

تو، آن حضور آینه ‌سانی که از ازل

عشقت سلوک داده مرا سمت این غزل

یک عمر، اشک نیافشانده ام، که خاک

گیرد مرا کنار خودش مست و سینه‌چاک

دارد هوای کوی تو، ای آفتاب من!
روشن کن این چراغ فسرده به خواب من

از گردش زمانه ی نامرد خسته ام

تنها، امید، من به نگاه تو بسته ام

ای عشق من، ز خلقت من نیز، پیش تر

می خواهمت به وسعت جان، بلکه بیشتر!

عاشق ترین مرد

آهسته آمد به بالا، دستی که دریاترین بود

تصویر نابی که دیدند، مردم ز دریا، همین بود

چرخاند و خالی شد از آب، جایی که باید بنوشد

سهم ابوفاضل از عشق، جای تعجب، یقین بود

گفتم که در مدّ دریا، تصویر ماهی نشسته است

ماهی که آن شب نگاهش، غمگین و سرد و حزین بود

گفتم که تصویر او را، دریا به دریا کشیدند

گفتم که تقدیر او را، شمشیرها در کمین بود

عشق است و گاهی تغیر، باید که از خود جدا شد

دیدی که بی دست افتاد! مردی که عاشق ترین بود

عطش فرات

وقتی که نگاه آسمان مستت بود

هم چشم زمین اسیر و پا بستت بود

از خیزش گرم موج‌ها، می‌شد دید

لب‌های فرات تشنه‌ی دستت بود!

تغیر عشق

آسمان چرخید و چرخید، آسمان چرخید و مشک

آسمان لرزید و لرزید، آسمان لرزید و اشک

دست با فواره‌ی خون، هم نفس شد با زمین

بازو اما، مثل باران، چکه چکه روی زین

خاک تشنه، جرعه جرعه تشنه تر از مشک شد

آسمان هم رفته رفته، قطره قطره اشک شد

آه ای عشق! ای همه خون ریز! این دست من است!

دستِ دست افشان ترین عاشق، به گاه رفتن است

این که می‌بینی به مسلخ، همچو بسمل شوقناک

نبض افلاک است جاری، گشته در آغوش خاک

فاش می‌گویم که وقتی رفت دستم سوی آب

شد فراموشم، تعهّد نامه ام با بوتراب!

عهد کرده بودم از جایی که رسم ساقی است

تشنه مانم، تشنه تا جان در نگاهم باقی است

لحظه ای دستم برای امتحان آب رفت

همچو مروارید، در اندیشه‌ی مهتاب رفت

یاد خورشید حقیقت، جان من از تاب برد

لحظه ای چشم مرا، اسرار حق در خواب برد

روی نی می‌دیدمش، تابنده تر از آفتاب

ناگهان دستم خنک شد از نسیم سرد آب!

قهر عشق است این خدایا، یا قبولم کرده ای؟!

کین چنین بزم بلا، در مسلخم گسترده ای!

خوش ببین ای چشم خون بنیاد، ای تمثیل عشق!

بازکرده واپسین آغوش را،‌ هابیل عشق

آسمان چرخید و سر چرخید و آب مشک ریخت

آسمان لرزید و دل لرزید و در خون، اشک ریخت

یک نفر از دور آمد، بغض خود یک آن شکست

شانه در شانه، کنار آسمان از پا نشست

****

حضرت زهرا -س- از نگاه من

استاد سید علی اصغر موسوی — Sun, 16 May 2010 12:53:26 GMT

ترجمان خوبی ها

... با اینکه بهار، رو به پایان می رود ولی این روزها نگاه های نیمه بارانی و دل های نیمه ابری؛ آکنده از اندوه کسی ست که غربت نامش در دل تاریخ موج می زند. نامی که در هر مکان مقدس شکوهش احساس می شود؛ چه مدینه باشد، چه مکه؛ چه کربلا باشد، چه بقیع؛ بارگاه شاه نجف باشد، یا مسجد کوفه؛ مشهد الرضا باشد یا سامرا.

عطر نام مبارکش نه تنها آستان شریف حضرت رضا (ع) و آستانه ی حضرت معصومه (س) را مجذوب خویش کرده است؛ بلکه تک تک مقابر امام زاده های ایران هم غبار غم حضرت زهرا (س) به دیده دارند.

- کیست این بانو که این گونه ملک و ملکوت را مبهوت عظمت خویش ساخته است؟!

- کیست این یگانه ای که خیر کثیر فرزندانش، میوه ی رحمت در زمین رویانیده است؟!

- کیست؟! کیست این بانو؛ که شکوه بی مانندش را، پیامبر اعظم الهی (ص) چنین توصیف فرموده اند:

فاطمه پاره ی تن من است هر که او را شاد گرداند، مرا شاد گردانیده است و هر که او را آزرده کند، مرا آزرده است، فاطمه عزیزترین مردم نزد من است.

- کیست این بانوی بی بدیل که نه تنها نام آسمانی اش؛ بلکه القاب شکوهمندش ترجمان تمام خوبی هاست:

علامه مجلسی (ره) گفته اند: صدیقه به معنی معصومه است و مبارکه یعنی: صاحب برکت در علم و فضل ، کمالات و معجزات و اولاد صاحب کرامت، و طاهره یعنی: پاکیزه از صفات ناقص، و زکیه یعنی: بالنده در کمالات و خیرات، و راضیه یعنی :راضی به قضای الهی، و مرضیه یعنی :پسندیده ی خدا و دوستان خدا و محدثه یعنی: مَلک با او سخن می گفت، و زهرا یعنی: نورانی هم به نور صورت و هم به نور معنی.

- آری،این تویی ؛ سبب خیر کثیر، کوثر جاری زمان ؛ ازلی ترین وابدی ترین آیینه ی عصمت درخاک و افلاک!

بانویی که خیر آشکار است و فرزندانش ادامه دهنده ی آن تا قیامت.

و نکته اصلی همین جاست که چرا جهان شیعه بامدادان و شامگاهان، لب به ترنم دل انگیز « حی علی خیر العمل » می گشاید!

- سئل الصادق (ع) عن معنی حی علی خیر العمل، فقال: خیر العمل برّ فاطمه و ولدها.

آری، جای شگفتی نداشت؛ نامردمان ترنم زیبای « حی علی خیر العمل » را از اذان برداشتند!

چگونه می توانست آن همیشه تاریک، ترجمان عصمت زهرایی را در میان اذان ببیند؟!

چگونه می توانست، با تکبر فرعونی اش، شاهد اوج گیری نام فاطمه (س) در آسمان دل ها باشد!

آن نابینا خفاش شب پرست، حضرت فاطمه (س) را تنها با چند نخل خرمای "فدک" می سنجید؛ غافل از اینکه آفاق خاکی و افلاکی؛ حتی عاجز از تصور شکوه حضرت فاطمه (س) و فرزندان اویند؛ نه بازتاب ! جایی که قرآن ـ کلام راستین خداوند ـ در شأن آن ها می گوید:

« ان الله یامر بالعدل و الاحسان و ایتاء ذی القربی » و صاحب تفسیر فرات از قول حسین بن سعید می نویسد درباره ی این آیه از حضرت ابی جعفر ـ محمد باقر ـ علیه السلام سوال شد که فرمودند:

العدل: رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم و الاحسان :علی بن ابی طالب علیه السلام و ذی القربی: فاطمه و اولادها علیهم السلام.

عدل یعنی: وجود مبارک حضرت پیامبر (ص)، و احسان یعنی: حضرت امیر مومنان علی (ع) و ذی القربی یعنی: حضرت فاطمه زهرا (س) و فرزندان بی نظیر ایشان علیهم السلام!

و همچنین درباره ی آیه ی «الذین یقولون ربنا هب لنا من ازواجنا و ذریاتنا قرة اعین و اجعلنا للمتقین اماما»

از حضرت حضرت ابی عبدالله جعفر بن محمد الصادق (ع) سوال می شود که ایشان می فرمایند: نحن هم اهل البیت؛ منظور آیه، ما اهل بیت ـ خاندان پیامبر (ص) ـ هستیم.

آری، این تنها واژه ی لولاک نیست که مقدس ترین وظیفه را به عهده گرفته است ؛ آنچه از درخت و گیاه تا ستاره و ماه، در ملکوت ا ست، ضمن تسبیح آفریدگار حیات، به تعظیم و تکریم مقام شامخ اهل بیت (ع)

می پردازند.

این تنها خاکساری افلاک نیست؛ که تمامی واژگان در توصیف شکوهشان، ناتمام و ناپخته اند.

گویی آنچه شایسته ی توصیف شان است؛جز درودی و سلامی بیش نمی تواند باشد!

جایی که تاریخ با تمام نشیب و فرازهایش؛ با تمام قلم های ناتوان و توانایش، عاجز از ثبت عظمت

اهل بیت (ع) است؛ چه توقعی از قلم ناپخته من؟!

اما چه زیباست؛ جای دیوار و در و میخ ؛غافل و جاهل و قنفذ و مغیره (لعنت الله علیهم) از شکوهی سخن گفت که مزه ی "ابوها فداها" بدهد!

عطرسلام و صلواتی بدهد؛ که دو زانو نشسته ، دست بر سینه نجوا کنی:

اللهم صل علی فاطمه و ابیها و بعلها و بنیها، و السر المستودع فیها، بعدد ما احاط به علمک

چقدر زیباست، وقتی رو به قبله می نشینی و دست بر سینه، رو به پنهان ترین مزار سلام می دهی!

رو به آستانه ی شکوهند بانویی می ایستی ،که به خاطر آرمانش و به خاطر رضای خدا، به سوگ بهار جوانی اش نشست!

* *

- آی برادر!

هر که هستی و هر که درآینده می خواهی باشی؛هنگامی که از فاطمه (س)، سخن می گویی، دست بر سینه بگذار!

که ساکنان خاک و افلاک در برابر نامش به تواضع می ایستند. آنگاه کلامی بگو که در خور نام و یادش باشد. شعری بخوان که پرندین گرمای احساس را ، به سردی الماس نسپاری.

آنجا که خاک و افلاک برابرش زانوی ادب بر زمین می زنند؛ تو ناپخته، چگونه از آتش و تازیانه و میخ می گویی؟!

- خشک باد آن قلم ؛ خشک باد! که مقابل آیینه ی عصمت، دُرّ مکتوم خاک و افلاک؛ سخن از سیلی و تازیانه بگوید !

و گویا مباد آن زبان؛ که دست لافتای صاحب ذوالفقار رابسته بخواند.

آخرچگونه می شود دست خداوندگار عدالت را به ریسمان نامردمی ها بست؟!

آنگاه برای افشاندن قطره اشکی حقیر، سیلی به صورت آسمان نواخت.

وای از کلامی، که فضایل را وانهاده تا به تشریح رذایل بپردازد!

- بانو؛ای مادر احساس های سبز، ای تبلور عصمت در آیینه ی زمان، بانوی آب و آیینه، ما را به پاس ارادت ببخش؛ که گاه زبان ارادت سبب می شود که نازکای احساس را در نیابیم و زبان به ناخواسته هایی بگشاییم؛ که رنجش تان را در پی خواهد داشت.

بانو، ما را ببخش! آن گونه که شهر مدینه را به احترام مزار پدر بخشیدی.

که اگر دست هایت قنوت می گرفتند، نه نامی از مدینه می ماند، نه از خلافت و مدعیانش!

درود بر تو، مادامی که خورشید طلوع می کند و مادامی که ستاره ها به تزیین آسمان می پردازند.

درود بر تو و نامی که همیشه واسطه ی اجابت است. یا فاطمه الزهرا (س)اغیثینی .

* * *

سید علی اصغر موسوی

2. مسند فاطمه الزهرا (س)/عزیر الله العطاردی/انتشارات عطارد/1412 ه.ق.

منتهی الآمال/ مرحوم حاج شیخ عباس قمی(ره)/موسسه انتشارت هجرت/ج اول/چاپ پانزدهم/ تابستان 1382

میلاد

استاد سید علی اصغر موسوی — Wed, 29 Apr 2009 23:32:12 GMT

شکیباترین پرستار

(به بهانه فرخنده زادروز حضرت زینب (س))

وقتی سخن با یاد تو آغاز می شود، وقتی قلم به شوق تو می نگارد، وقتی دلم به فکر ساختن چامه ای سترگ و پرداختن واژهایی ژرف و شگرف می افتد؛آنگاه عظمت و شکوه نامت همچون خورشید،چشم هایم را به فراوانی نورفرامی خواند و من غرق در کلمات آسمانی ، به تو می اندیشم : بانویی که با شکیبایی ، مصداق آیات بلند قران شد و باخطبه های لاهوتی اش ، ناسوتیان مغرور از کشتن را زبون ساخت.

شکیباترین پرستارآل طاها نیز رسالتی شگرف داشت، رسالتی که بسیارشگفتی آفرید:از همراهی مادر ستم دیده تادلنوازی پدرسوگوار؛از همراهی غربت برادری در مدینه، تا مظلومیت برادر دیگر در کربلا؛ از پرستاری یتیمان، تا یاری دین پیامبر(ص)؛ از سرپرستی کاروان، تا قرائت خطبه های آتشین! آری ، چه رسالتی شگفت ،که تاریخ اسلام را دگرگون ساخت !

*****

برای خواندن ادامه متن لینک زیر را دنبال کنید:

http://saapoem.webs.com/milad.htm

میلاد

استاد سید علی اصغر موسوی — Sun, 02 Nov 2008 15:32:17 GMT

سلطان عشق و عرفان

آنجا که حسن خوب تو را جار می زنند

دیگر برای عشق و تماشا رقیب نیست

* *

از آسمان اول تا آسمان هفتم؛ "ساکنان حرم ستر و عفاف و ملکوت"، همگی در انتظار می مانند، تا نقاب از رخ خورشید ولایت بردارند.

آسمان، آکنده از پرتو جمال جمیل حضرت می شود، و عرشیان، ظرافت نام مبارکش را تحسین می کنند؛ نامی که جوانمردی و کرامت، مدیون ملاطفت نگاه اوست.

نامش چنان شریف: که عطر یا جمیل از آن می تراود و یادش چنان عظیم: که تعظیم دل ها را به همراه دارد.

می آید از سمت بهشت جاودان، عطر ولایت.

می آید از آن سوی عمق کهکشان، نور امامت.

می آید از ژرفای آبی عطوفت!

می آید از کانون نورانی عصمت!

می آید از محراب عرفانی مشرق؛ آکنده از عطر تبسم های طاها!

شور دعا پیچیده در عطر صدایش

نور بقا پاشیده بر مهد صفایش

بس که رضایت، در نگاهش خانه کرده

نامیده حق - الحق چه زیبا هم – رضایش!

آکنده از عطر پیمبر، بوی مکه! سرشار از عطر علی (ع)، انوار کعبه!

لبریز از یاد خدیجه، عطر زهرا (س)! همراه با عشق حسن (ع) و شور حسینی!

می آید او غرق دعاهای سبز سجاد (ع)!

می آید او غرق شهود علم باقر (ع)!

می آید او مثل شگفتی ها، کنار حلم صادق (ع)!

می آید او آکنده از اسرار سختی های کاظم (ع)!

* *

... می آید تا بلور اشک های مدینه را غمگسار، باشد!

می آید، تا تمام زخم های خسته از درمان را، شفا بخشد!

می آید صبور و شکیبا، آکنده از تبسم؛ لبریز از عشق!

می آید؛ رضای خویش را به قضای الهی پیوند داده!

می آید و یاد پیامبر (ص) و علی (ع) را در اذهان مدینه زنده خواهد کرد!

تفسیری زیبا و روشن، از آرمان های "ولایت"، در عصر سیاه بازی اعراب و اندیشه های سیاه آنان خواهد شد. و "کلمه ی توحیدی ولایت" را با ترنم "لا اله الا الله"؛ تا فراسوی مرزهای مسلمانی خواهد برد، تا جایی که نگاه "ترک و تاجیک و ازبک"، همراه "فارس و عرب و کُرد" به

تازه ترین تفاسیر حقیقت گشوده شود.

می آید، تا در دل ها، عشق ولایت علوی (ع) ریشه کند و از یُمن حضور سبزش، زمان و مکان، از تیرگی جامه و اندیشه و نگاهِ "بنی العباس" رهایی یابد.

می آید که روح "حقیقت"، در کالبد زمان است و چلچراغ ولایت علوی (ع) را در تاریکنای جهالت "عباسیان" روشن خواهد کرد.

از مدینه تا "مرو"، از "مرو" تا "توس"، از توس تا نقطه نقطه عالم نگاه ها را معطوف به حقیقتی خواهد ساخت که جز نور الهی، طریقی را در نمی یابند.

نه تنها در کوچه های "مدینه" نهال عشق خواهد کاشت؛ که تمام خاک "نیشابور" را جلوه گاه هنر خواهد ساخت!

جلوه گاهی که عطر آن، مشام هزاران "عطّار" به "تغزّل" بنشیند.

... نیشابوری خواهد ساخت، که در بهار سپیده دمانش، غنچه های حکمت و عرفان به بار بنشیند و "خراسان"، از وفور اندیشه های ناب توحیدی، در جهان به وجود بزرگانش، ببالد.

می آید، تا در شمالی ترین نقطه ی اسلام، قله های رفیع "معرفت" را بنا سازد و "عرفان خراسان"، گوی سبقت از دل تاریخ برباید.

او وارث امانت پیامبر (ص) است!

او وارث عدالت علی (ع) است!

او وارث کرامت حسن (ع)!

او وارث شجاعت حسین (ع)!

او وارث عبادت سجاد (ع)!

او وارث علم باقر (ع)!

او وارث صداقت صادق (ع)!

او وارث صبر کاظم (ع) است!

او، سلطان سریر ارتضا، حضرت رضاست!

قدم های آسمانی اش، به هر نقطه از خاک که برسد، بهشت علم و معرفت، خواهد رویید و از حضور مبارکش که ادامه ی عظمت حضرت پیامبر (ص) است، بهار خیر و سلامتی شکوفا خواهد شد.

* *

... می آید، تا سرزمین گل و بلبل را بهاری جاودانه باشد و از عظمت نام سترگش "ایران" برای همیشه به خود ببالد!

او سهم ایران است سهمی از بهشت اولیاء، سهمی بسیار زیبا و دوست داشتنی!

می آید، تا عاشقان ولایت را پناهگاهی از نور باشد و ناممکن های روزگار را با نام مشکل گشایش ممکن سازد!

می آید، تا تمام غریبان جهان را، در تمامی غربت ها، "امام غریبان (ع)" باشد.

می آید، تا سینه های سوخته از غربت و دل های خسته از ستم را نهایت آرزو باشد!

می آید تا عطر ناب "محمدی (ص)" را با کلام عطرآگین "علوی" اش بیامیزد!

می آید، چون، ادامه ی "خیر" است؛ از "آدم (ع)" تا "خاتم" و از حضرت خاتم (ص)، تا وارث حقیقی خیر؛ "حضرت بقیة الله الاعظم (عج)"!

می آید، از سمت مشرقی ترین طلوع نور، تا مصداق کاملی برای عظمت عشق باشد؛ عظمت نور، عظمت ولایت، عظمت عطر ناب "محمدی (ص)".

می آید، از آن سوی کهکشان ها – عطر شکوفه بر لب – تا غربت سرای مدینه را غرق شادی و شور نماید؛ غرق عطر حضور!

غرق رشته رشته بارش نور!

می آید، که ادامه ی "طلوع" در تاریکستان قهقرایی زمان است.

می آید تا "انسان" به حق راستین خویش برسد؛ حقی که روزی در تمام نگاه ها متجلی خواهد شد.

می آید عیسای زمان، آنکه از انفاس سبحانی اش، مردگان جهل، به زندگی جاویدان معرفت، خواهند رسید.

* *

اینک، ای آینه ای که معرّف زیبایی و شکوه خداوندی! امشب دریاب، دل های شیفته ای را که مفتون اجابت نگاهت شده اند.

دریاب، در اجابت سبز دعایت، قنوت دست هایی را که دخیل به "مشهد" یادت بسته اند! و تو را به عظمت "موعود واپسین" قسم می دهند!

مولا جان! اینک ماییم و کشکول گدایی در کف، به انتظار کرامتت!

به انتظار کرمی که پایان ناپذیر است.

ای عاشقانه تر ز نگاهت مرام تو

هر کس که در کنار تو باشد، غریب نیست

میلادت مبارک یا ثامن الحجج!

****

سید علی اصغر موسوی

يا امام حسين بن علی (ع) Yahosain ! یا حسین !

استاد سید علی اصغر موسوی — Tue, 29 Jan 2008 00:31:00 GMT

نی نوا

هفتمین بند نی نوا

بشنو از نی، وسعت پژواک را

انعکاس ناله ی افلاک را

هر صدایی را که تنهایی نهفت

نی، میان نغمه ها همواره گفت:

وسعت فریاد من، صبحی پرند؟!

واکن از دل، عقده های دردمند

تا، ز هفت اقلیم عالم، بگذرم

گرد دل تنگی نگیرد باورم

* *

اوج غم هر چند با ناله یکی ست

خاطرات نی، فقط در ناله نیست

ریشه ی اندوه نی، در نی نواست

زخمه هایش، خاطرات کربلاست

نی نوازانی که عاشق نیستند

عاشق فصل شقایق، نیستند

هر چه دل، صرف ترنّم می کنند

بند هفتم را، به لب گم می کنند

بند هفتم، در مقام عاشق است

در مقام عاشقان لایق است

بند هفتم، نغمه ی شور دل است

قصه ی اشک و عبور محمل است

بند هفتم، نی نوای سینه هاست

گریه آیینه در آیینه هاست

بند هفتم … یا همان بند عجیب؟!

مانده همواره به روی نی، غریب

غربت آباد نوایش، بند بند

زخمی فصلی سراسر، دردمند

ریشه ی هر نغمه در نی، نینواست

نینوا، اندوه نسل کربلاست

بشنو از نی، نی، نوای آشناست

نی، نوای آشنای نینواست

اینکه با نی سرّ حق را گفته اند

بند بندش را به مژگان سُفته اند

نی فقط مفهوم داغ لاله نیست

نی فقط مضراب زخم ناله نیست

سر هفتاد و دو نور سرمد است

فصلی از نا گفته های احمد(ص) است

آنکه می بایست گوید، چون نگفت؟!

تا تواند شیعه سرّ دل نهفت

کربلا یعنی: کتاب سرّ حق

پرسش دل در جواب سرّ حق

کربلا یعنی : سکوت بو تراب

اوج فریاد حقیقت در جواب

کربلا یعنی: مرام فاطمه(س)

جنت الماوای نام فاطمه(س)

هر کسی خواهد جوابی بشنود

آیه ای، فصل الخطابی بشنود

باید اول نای دل را خون کند

بعد از آن،خود را زغم مجنون کند

تا سراغ سینه ات آید جنون

گریه باید کرد، گریه غرق خون !

نی همیشه خون ز دل جاری کند

تا تو را در مویه ات، یاری کند

سینه می خواهد حدیث درد عشق

درد سازد مرد غم را، مرد عشق

تا نوای نی نوا ،دل می برد

سمت دشت کربلا دل می برد

" بشنو از نی" نی نوای ناله را

کربلا در کربلای ناله را

از نیستانی که می آمد نوا

مانده زخم اشک و خاکستر به جا

بانگ شهنایی که بر هامون نشست

گریه های بی صدا، بر لب شکست –

بیت الاحزان سکوت ناله بود

یادگار سرزمین لاله بود

سینه سینه از غم دل سوختند

لب به شکوه ، در نیستان دوختند

تا به دنبال یقینی که بلا

خیمه خواهد زد به دشت کربلا !

هستی خود را ز سرها وا کنند

دل فدای جاری دریا، کنند.

عاشقانه، مست باده از الست

سر گرفته پیش رو، افشانده دست

همنوا با نغمه ی لاهوتیان

پر گشوده تا دل هفت آسمان

لحظه لحظه، مثل شبنم، بی زوال

ره سپردند از نیستان خیال

هفتمین بند بلند آوای عشق

شد به دشت کربلا، شهنای عشق

* *

تا نوای نینوا، دل می برد

سمت دشت کربلا، دل می برد

هر که دارد غیرت آیینه را

می دمد حیرت، حریم سینه را

" سینه خواهم شرحه شرحه از فراق

تا بگویم شرح درد اشتیاق "

بشنو از نی، نی نشان، نینواست

نی نوا، زخم نوای کربلاست.

***

سیدعلی اصغر موسوی (سعا )

ازعشق تا شهادت

...و باز هم، محرمی دیگر و لحظاتی دیگر؛ که مثل صفحه ای سفید، در انتظار یادداشت های گوناگون است، شاید هم یادداشت هایی سرخ و خونین!

جهان، خون ریز بنیاد است، هشدار سر سال از "مُحرم" آفریدند

آغاز می شود، محرمی دیگر که باز تمام نگاهمان را به "کربلا" و لحظات "عاشورایی اش" خواهد دوخت. آغاز می شود ماهی که همیشه پیوند خود را با آغازین روزهای سال 61 هجری حفظ کرده است. ماهی که زیباترین تصاویر عاشقانه را در آیینه ی هستی نقش می زند؛ تصاویری همیشه نغزوجاودانه:

- تصویر پرچم های سبز و سرخ و سیاه که آسمان را میانِ عشق و امید، و اندوه و آرزو، متحیّر؛ و حجم نگاه های ابری را از لطافت واژه ی "یا حسین(ع)" پر خواهد کرد.

- تصویر دست هایی که موسیقی اندوه را در پرده ی عشاق می نوازند و تمام سینه ها و سینه زن ها آن ها را همراهی می کنند.

- تصویر گهواره هایی که با تمام سرسبزی شان، قنداقه های سفید را مهمان تبسم خونین "علی اصغر (ع)" خواهند کرد، تبسمی که سرشار از غربت اشک و نگاه و حسرت است.

- تصویر شمع هایی که عطرآگین از اشک های همزمانِ "شام غریبان" خواهد شد تا تلخ ترین خاطرات ناگفته ی "رقیّه (س)" را باز گوید.

- تصویر نادیدنی های پنهان در دل اشک ها، که تنها با یاد "زینب (س)" تدوین می شوند.

- تصویرهایی بی بدیل از بالیدن عشق به شکوه شهادت،شهادتی کاملا بی نظیر وبی همانند.شهادتی در اوج زیبایی ؛مثل خود کلمه : ما رایت الا جمیلا !

* * *

... گویی عطر شهادت را از گودال قتلگاه می بوید!

می پرسد: این جا کجاست؟! می گویند: "کربلا" !

با تمام اندوهِ نشسته بر صدایش می فرماید: اَللّهُمَّ إِنّی أَعوُذُ بِکَ مِنَ الکَربِ وَ البَلاءِ!

- کاروان را بگویید بایستد: اینجا، همان وعده گاه جدم رسول خداست. اینجا همان جاست که آسمان، تصویربردار لحظات ارغوانی اش خواهد شد. همان جا که نسیم، عطر دست های "سقّا" را تا کنار خیمه ی سکینه (س) خواهد برد. همان جا که واژه ی سراسر خونین شهادت، به قاموس دیوان عاشقان، افزوده خواهد شد. همان جا که یاسمین جمالِ حضرت علی اکبرو قاسم (ع) را به چنگال خون ریز خزان خواهد سپرد. همان جا که "حنجره ی" سپیدترین شکوفه ی احساس را، زخمیِ شرنگ خوارترین خار، خواهد کرد. همان جا که تک تک خیمه ها را با عطر ارغوانی "شهادت"، خواهد آراست.همان جا که آخرین تصویر"وداع " را برآیینه ی نگاه زینب (س) خواهد آویخت. همان جاست که گودال قتلگاهش؛ پلکان عبور انسان از عالم خاک به "سدرة المنتهای افلاک" خواهد شد.

این جا، همان جاست که نواده ی وحشیِ هند جگر خوار، سینه ی آفتاب را، با زهر نیزه ها خواهد درید. این جا، همان جاست که، این بار، به جای پوست های موریانه خورده ی "صفین"؛ سیب های سرخ قرآن بر سر نی خواهد رفت. این جا همان جاست، که خاطره ی طولانی ترین روز تاریخ را به ذهن خسته ی طولانی ترین "شام غریبان"خواهد سپرد. این جا، همان جاست که گل های صد چاک شده، مشام عرش را با خاک کربلا آشنا خواهد کرد. این جا همان جاست که ظهر عاشورایش، زیباییِ رکوع و سجود یک عاشق واقعی را به نمایش خواهد گذاشت. این جا، همان جاست؛ همان جایی که تک تک سنگ هایش فریاد خواهند زد:

امان از دل زینب (س)!

* * *

چه نجوای غریبی؟! چه اندوه جانکاهی؟! گویی زخمه به تار دل آسمان زده اند؛

نجوایی که تاب و طاقت از دل زینب (س) می رباید:

یَا دَهرُ اُفٍّ لَکَ مِن خَلیل کَم لَکَ بِالإِشراقِ وَالأصیلِ

مِن طالبٍ وَ صاحِبٍ قَتیل وَ الدَّهرُ مَا لا یَقنَع بِالبَدیلِ

وَ کُلُّ حَیٍّ سالِکُ سَبیلِ ما أَقرَبَ الوَعدَ مِنَ الرَّحیلِ

وَ إنَّما الأمرُ اِلی الجَلیلِ

مگر چه دیده ای؟! مگر چه شنیده ای؟! مولا جان! ابا عبدالله (ع)!

آسمان صدایت ابری، و دلت پژواک فروخورده ی فریاد است!

دور باد تماشای غم، از نگاهت!

* * *

فرمود: ان الحسین (ع) مصباح الهدی و سفینة النجاة!

آن گاه زمانه تصویری از دریا کشید؛ دریایی سرخ و زلال، مثل غروبگاهان خورشید، مثل امواج در هم تنیده شفق. تصویری که توانست عظمت انسان را از گودال قتلگاه، تا منتهی الیه آسمان نمایان سازد. آن گاه که هدایت انسان، با کشتی شهادت آغاز می شود و بشر فرود آمده از آسمان، از گرداب خاک به سدرة المنتهای افلاک عروج می کند.

چه کسی می تواند به عظمت نورانیت نور در ظهر طاقت فرسای غربت پی ببرد؟!
آن گاه که از کویر کربلا، چشمه چشمه حکمت می جوشید و شهادت در کام عطشناک زمین به گوارایی می رسید، عاشورا رقم می خورد تا مسیر هدایت این بار نه از مکه و مدینه، بلکه از کربلا آغاز شود.

عاشورا، آخرین ثانیه های به بار نشستن تلاش هزاران پیامبر بود.

عاشورا، واپسین لحظات دلواپسی حضرت زهرا (س) بود که در بغض غریبانه امام حسین (ع) جاری می شد.

* *

چگونه بپرهیزد از "شهادتی" که به خاطر آن، هستی یافته است.

چگونه از شهادت گریزان باشد؛ که ازلی ترین سمبل شهادت،وجود جاودانه ی خود امام حسین (ع) است.

چگونه می تواند به صلح با امسال یزید بیاندیشد؛ صلحی که حتی غضب خداوند را بر می انگیزد؟! آن گاه است که این سخن به کمال زیبایی می رسد:هیهات مناالذلة!

چگونه می شود سفیر عشق خداوند بود و تلاش هزاران پیامبر را نادیده گرفت؟

تمام آن تلاش ها، هدایت ها، پیام ها، صحف، تورات، زبور، انجیل، فرقان، یعنی تمرین عاشقانگی برای سرافرازی در صحنه ایثار، ایثار جان و تن در مسلخ عشق!

و چه زیبا امتحانی در جریان است که از کودک شیرخواره، تا مرد کهنسال میدان، می توانند تا خط پایان، عاشقانگی خود را در معرفت خداوند به نمایش بگذارند.

تشنگی بهانه ای بیش نیست، برای حضرت علی اصغر که برای شهادت شتاب می کند!

دریای کرامت سقا را چه جای حسرت به مشک های بخیل، آنگاه که اشک های عاشقانش را کرانه ای نیست!

بگذار ندانند که اینان را زیستن جز تکلیف الهی و مرگ، جز عروجی عارفانه نیست!

حضرت قاسم(ع) را چه جای نگرانی از فقدان زره، مهم، سهم لذتی است که از شهادت می برد!

بگذار هر چه نیزه دارند بشکنند، بر جان عاشق نور؛ شوقی جز تکثیروذوقی جز تکبیرنیست.

چگونه می تواند شِکوه کند، آن روح سترگ و بشکوه، که فخر آسمانیان است و رشک زمینیان!

گودال قتلگاه، جز تصویری از اتحادعشق و عاشق و معشوق نیست!

این دایره، دایره عشق است و این حلقه، وعدگاه وحدت عاشق و معشوق؛ حلقه ای که مسلخ عاشقانه اش مصداق "ثارالله" و غربت سرشار از اندوهناکی اش، تفسیر "والوتر الموتور" است.

حلقه مي‏زنند اشك‏هايم، در طواف نامت و دلم، همپاي اشك‏ها، رهسپار كربلاي يادت مي‏شود و نام آسماني‏ات را بوسه باران مي‏كند.
مولا جان، هرگاه عطر نامت بر خيالم مي‏وزد، دل به لحظه‏هاي عاشورايي‏ات مي‏دهم و سرشار از يادت، رو به روي گلدسته‏هاي دعا مي‏ايستم و سلام مي‏دهم؛ «السلام عليك يا ابا عبداللَّه‏(ع) ».
سلام بر تو و غريبانه‏هايت!

سلام بر تو و زخم‏هايت!

سلام بر تو و گل‏هاي سرخ گلستانت كه حتي بين تمام لاله‏ها، برترين اند!
سلام بر تو و آنکه روزی در پگاهان آدینه؛ جاده‏هاي انتظاررا پشت سر خواهد گذاشت و لبریز از نامت،عدالت را جار خواهد زد.

* * *

سید علی اصغر موسوی